14. Merci Michael

En ja hoor, daar was hij weer eens in een fraaie kopgroep. Onze eigen Michael Boogerd , uit Essen. Doet toch maar mooi mee op het allerhoogste wielerpodium, al is dat nou ook weer niet zo heel erg verrassend. In het voorjaar wordt Michael altijd wel ergens tweede in een topklassieker; Luik-Bastenaken-Luik of de Amstel Gold Race. Ieder jaar slaagt hij erin om tijdens die periode van het jaar wereldtop te zijn. Dat is een prestatie die nogal eens wordt onderschat.

Ik heb iets met Boogerd . Soms bewonder ik hem mateloos. Andere keren zou ik willen dat hij eens een keer niet zo nerveus deed in koers, of wat minder snel achterom keek bij weer een net-niet-demarrage . Maar nooit laat Boogerd me koud. En mannetje om de tv voor aan te zetten. Dat zat wel lekker dus, gisteren.

Soms, als het wat minder gaat, heeft Boogerd de neiging te gaan zeuren. Dat begon dit jaar al vóór de Tour. Hij had er niet veel; zin in, zou zich wel opofferen voor de kopmannen, zou wel zien. Dat zei hij zomaar zelf in interviews. Niet de ideale instelling voor een werknemer die een belangrijke klus voor zijn baas moet gaan klaren, denk je dan. Gelukkig is het met die instelling gaandeweg deze Tour de goede kant op gegaan. Gisteren was dat wel het meest duidelijk zichtbaar, in de kopgroep.

Deze Tour heeft m'n bewondering voor Boogerd tot nu toe de overhand. Hij was betrokken bij een van de mooiste momenten van de Ronde tot nu toe. De manier waarop hij kamergenoot Pieter Weening omhelsde na diens zege in Gerardmer was om in te lijsten. Zó spontaan, zó gemeend, zo blij, op zulke momenten is het cynisme van de topsport even nergens te bekennen. Even geen kritische vragen die zich opdringen, even niet denken aan de mindere, egoïstische kanten die in ieder (sport)mens sluimeren, even genieten van een ongecompliceerde, pure reactie in een schitterend evenement. Wat een verademing.

Eergisteren bij Mart Smeets was te zien hoe Boogerd een korte ontmoeting doorstond met Reinout Oerlemans . Hagenezen onder elkaar. Mooi man. Vooral Boogerd dan. Makkelijk pratend, lachend, open. Wat een leuke sporter. Niks ten nadele van Michael Rasmussen verder, maar wie die Deen op het podium ziet staan, denkt niet meteen in dit soort opgetogen termen. Wat een oorwurm. Maar goed, hij wordt ook niet betaald om de boel te entertainen. Van wielrenners mag verwacht worden dat ze hard fietsen op de juiste momenten, verder niks. Michael Boogerd levert de rest er gratis bij. Dat is wel eens een bedankje waard.