Leo van Vliet houdt niet van sleur

Het is een mooie foto, van de Raleighploeg in het Lido , in 1980. Ze vierden daar met zijn allen de zege van Joop in de Tour. De renners staan tussen dames met veren op het hoofd en lange blote benen. Leo van Vliet kent de foto. Hij heeft hem onlangs via e-mail gekregen. Van Peter Post.

,, Ik ben heel goed met Post'', zegt Leo van Vliet (49). Dat is opmerkelijk Van Vliet begon zijn loopbaan als prof bij het Franse Miko Mercier (1978), reed vervolgens vijf jaar bij Peter Post en Raleigh , en sloot af met drie jaar bij de Kwantum Hallenploeg van Jan Raas. Hij vertrok dus bij Post om met Raas mee te gaan naar diens nieuwe ploeg. Peter Post was in die dagen niet zo blij met de ‘overlopers.' Decennia later is van de boosheid van toen, niet veel meer over. Op de laatste dag van de Tour dit jaar zaten Van Vliet en Post in Parijs samen aan tafel bij Mart Smeets . Van Vliet gaf zijn vroegere ploegleider voorzetjes en Post liet zijn renner van weleer de ruimte om ook iets te zeggen. En andersom. Het onderlinge respect was te zien.

Peter Post en Leo van Vliet zijn organisator van huis uit. Misschien komt hun band daar vandaan, suggereert Van Vliet. Samen zetten ze bij voorbeeld de Raleigh-reünie in 1995 op touw. Van Vliet hield daar nog een speech , zeg maar een conference. Hij schoot in een korte huilbui bij het herdenken van Bert Oosterbosch en schakelde daarna weer naadloos over op de lichtere onderwerpen. Freek de Jonge deed er ook zijn zegje en opende met de grap dat in het wielrennen twee vragen taboe zijn: wat heeft hij gebruikt, en wie heeft hij gebruikt.

,, Ik heb het toevallig gisteren nog met Freek over die reünie gehad'', zegt Leo van Vliet, thuis in het Westland , in Naaldwijk. In een loods bij zijn huis heeft hij daar een kantoorruimte, oude auto's en een ruime bar. De bar is met veel kleur ingericht. Er hangt een beeltenis van Che Guevara aan de muur. ,, Maar ik ben geen communist hoor.''

Wat is Leo van Vliet dan wel? Oud-beroepsrenner en regelaar. En, zegt hij, ‘niet echt een gewone.' Na zijn loopbaan als coureur ging Van Vliet meteen werken in het bedrijf van thuis, transportbedrijf Van Vliet, tegenwoordig vooral bezig met afvalverwerking. Het zwarte gat was aan hem niet besteed, en thuis werken was hij al gewend. ,, Toen ik nog koerste deed ik dat ook al twee maanden per jaar. Dan kwam ik aan het eind van het seizoen op zondagavond terug van Parijs-Tours en zat ik maandag om zeven uur weer op de vrachtwagen.''

Na zijn actieve loopbaan, in 1987, kwam van Vliet thuis in de directie van het bedrijf. Na zeven jaar werd het verkocht, Van Vliet diende de drie jaar die daarop volgden nog uit omdat dat contractueel was vastgelegd, en kon vervolgens iets nieuws gaan doen. Een uitzendbureau opzetten bij voorbeeld. Of de Amstel Gold Race gaan organiseren. In 1995 kwam Van Vliet in de organisatie van de klassieker terecht, inmiddels is hij de organisatie, samen met Limburger Emile Frambach . ,, Wij vullen elkaar mooi aan, Emile is heel introvert, en ik ben extravert. Ik praat ook heel snel, misschien voor sommige mensen te snel.''

Het duo Frambach /Van Vliet probeert de Amstel Gold Race bij de tijd te houden door af en toe wat nieuws te bedenken. Een nieuwe finale, met finish bovenop de Cauberg bij voorbeeld. Of de toertocht voor trimmers over parcours van ‘de Amstel ', een dag voor de wedstrijd. Vorig jaar kwamen daar twaalfduizend fietsers aan de start. ,, En na afloop was er een feest met tweeduizend mensen. Ik houd van mega-evenementen. Ik ben geen man om met vijf man een clinic te leiden. Als ik dat vijf keer gedaan heb, kan ik het de zesde keer niet meer opbrengen.''

Vandaar ook Van Vliets bemoeienissen met The Ride for the Roses , de door Lance Armstrong geïnitieerde fietstocht ten bate van de kankerbestrijding. Daar reden tienduizend mensen mee. Net als alle deelnemers en betrokkenen bij de Ride for the Roses , heeft ook Van Vliet zelf zijn persoonlijke verhaal over kanker. ,, Mijn broer Joop heeft twee jaar geleden darmkanker gekregen. Vorig jaar kwam daar weer leverkanker overheen, maar hij is nu genezen, voor zover dat kan. Het kan heel snel dichtbij komen.''

Zoals ook de dood van een vriend – Peter Phillipa - vorig jaar. Samen bouwden ze de loods met de barruimte, zondagavond waren ze nog op een feest woensdag was Phillipa ineens dood. ,, Ik kwam terug van de begrafenis van Pronk toen ik het telefoontje kreeg.''

Van Vliet kijkt even voor zich uit en begint weer te praten. Niet te lang stilstaan. Actie.

,, Het enige zware dat ik heb in mijn leven is dat ik zoveel ideeën heb. Ik zie overal mogelijkheden. En dan niet effe drie maanden gaan lopen nadenken, nee meteen dezelfde dag beginnen. En dan wil ik nog alles zelf doen ook.''

Dat lukt niet helemaal, samen met twee medewerkers heeft Van Vliet een organisatiebureau. Hoe het heet? ,Van Vliet Proma BV, maar dat vind ik helemaal niet belangrijk.'' Wel belangrijk: Weten wat je kunt, en wat niet. ,, Ik ben als renner geen top geweest, maar ik had wel koersinzicht, plichtsbesef, ik was een goede waarde in een ploeg. En ik was ook wel gezellig, ik hou van een geintje. Je moet het leven een beetje pakken. Ik heb een hekel aan renners die na hun carrière beginnen te zeuren dat ze niet in de goede ploeg zaten of geen kansen gehad hebben. Als je goed bent kun je het gewoon laten zien en zorgen dat je die kansen afdwingt. Je hoeft geen geluk te hebben, als je maar geen pech hebt.''

Vijf keer stond van Vliet aan de start van de Tour, in 1979 won hij de etappe van Saint Hilaire du Harcouêt naar Deauville , maar hét moment van Leo van Vliet was in Gent-Wevelgem in 1983. Van Vliet demarreerde als eerste uit een grote kopgroep en hield stand. Tranen met tuiten waren er te zien in de laatste kilometer. ,, Ik word nog wekelijks op dat moment aangesproken. Ik had niet kunnen denken dat ik zou winnen. Ik dacht: Jezus, dat kan helemaal niet, wat hier gebeurt. Ik was dat jaar wel in topconditie, het was het beste uit mijn carrière.''

Het heeft Van Vliet geen moment zeer gedaan dat die carrière in 1987 stopte. ,, Misschien had er iets meer in gezeten, ik ben gestopt toen ik dertig was. Maar op het laatst kon ik mezelf niet meer oppeppen voor een nieuw seizoen. Ik dacht er ook veel te veel over na. In het hotel heb je daar veel lege uren voor. Ik wist dat ik nooit het niveau Raas zou halen. Dan kun je nog een goede knecht blijven, maar dat wilde ik niet.''

De sleur was er een beetje in gekomen, in al dat fietsen, maar wielrennen en sleur gaan niet samen. ,, Daarvoor is de sport te zwaar.'' Leo van Vliet en achterom kijken is evenmin een goede combinatie. Van Vliet kijkt liever naar voren. Naar de jaarlijkse vakantietrip voor wereldtoppers naar Curaçao, die hij samen met De Telegraaf op de agenda heeft gezet. ,, Renners geven zelf al aan dat ze graag mee willen.'' Of naar de Bart Brentjes Classic, een nieuwe tocht door Limburg voor mountainbikers door Zuid-Limburg , op 23 oktober, ook georganiseerd door Van Vliet en de zijnen. ,, Iemand moet zeggen: ik neem het risico.''